Clinical Sciences

«Accept, Adjust, Live», ή σε ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά «Αποδέξου, Προσαρμόσου, Ζήσε».  Το πιο πάνω τρίπτυχο είναι κάτι το οποίο καθοδηγεί τη ζωή μου για τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, και κάτι στο οποίο το Ινστιτούτο Νευρολογίας & Γενετικής Κύπρου (ΙΝΓΚ) και το προσωπικό του συνέβαλαν στην εφαρμογή του.

Πρώτα μια μικρή εισαγωγή. Ονομάζομαι Κυριάκος Δημητρίου και είμαι 43 ετών. Είμαι ασθενής στο ΙΝΓΚ από το 2007, και το 2008 διαγνώστηκα με Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Στο άκουσμα της διάγνωσης, φυσιολογικά, έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να μαθαίνεις σε μια από τις πιο παραγωγικές ηλικίες πως πάσχεις από μια νευρολογική πάθηση η οποία δυνατό να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό κάποιες ικανότητες σου ή και την ανεξαρτησία σου. Ειδικά να ξέρεις πως δεν είναι από δικό σου σφάλμα ή κάτι το οποίο θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά.

Τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Για καλή μου τύχη η πορεία μου με έφερε στο ΙΝΓΚ. Οι γιατροί μού εξήγησαν τα πάντα σε σχέση με την ασθένεια μου και τις επιλογές μου, ή τουλάχιστον με παρέπεμψαν σε πηγές αξιόπιστες από τις οποίες να μάθω περισσότερα. Πάντα άκουγαν με προσοχή την περιγραφή των συμπτωμάτων μου και τις τυχόν ανησυχίες μου για να μπορέσουν με τη σειρά τους να μου παρέχουν την καλύτερη δυνατή θεραπεία.  Οι φυσιοθεραπευτές με τη σειρά τους πάντα πρόθυμοι να με βοηθήσουν με πρακτικές συμβουλές και ασκήσεις, τις οποίες θα μπορούσα να κάνω και στο σπίτι, και θα βοηθούσαν να διατηρήσω την λειτουργικότητα και ανεξαρτησία μου. Το όλο άλλο προσωπικό πάντα επαγγελματίες και βοηθητικοί με ότι θα μπορούσε να χρειαστώ.

Όλα τα πιο πάνω συνέβαλαν στο να αποδεχτώ μια απρόβλεπτη ασθένεια, και στη συνέχεια να προσαρμοστώ ώστε να συνεχίσω να είμαι παραγωγικός και ανεξάρτητος. Με τη βοήθεια των γιατρών και φυσιοθεραπευτών μου δεν σταμάτησα να δουλεύω - σε απαιτητικούς τομείς μάλιστα, δεν σταμάτησα να είμαι ανεξάρτητος και να κάνω όλα όσα χρειάζομαι, δεν σταμάτησα να αθλούμαι, ή να έχω διάφορα χόμπι - όλα στο πλαίσιο του δυνατού εννοείται και προσαρμοσμένα στις πραγματικότητες μου. Η άσκηση έχει ιδιαίτερα θετική επίδραση σε σχέση με όλα τα πιο πάνω, και ιδιαίτερα η ενασχόληση μου με την τοξοβολία, όπου είμαι αθλητής αλλά και προπονητής. Η ενασχόληση μου με τη τοξοβολία με βοήθησε ιδιαίτερα από πλευράς ηρεμίας, συγκέντρωσης, υπομονής και επιμονής, αλλά και κοινωνικοποίησης.

Ναι, δεν κάνω τα πάντα όπως οι άλλοι, ναι χρειάζεται να κάνω επιπρόσθετα πράγματα από ότι άλλοι, έμαθα να ζητώ βοήθεια, αλλά παραμένω και πιστεύω πως θα παραμείνω ενεργός, όπως τραγούδησαν οι Beatles με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου.

Έχω τόσα πολλά που θέλω να πω, αλλά ο χώρος εδώ σίγουρα δεν είναι αρκετός. Για αυτό θα κλείσω, θέλοντας να μοιραστώ μαζί σας μια πρόσφατη συζήτηση που είχα με ένα φίλο και συναθλητή μου, με μια άλλη πάθηση αλλά που παραμένει και αυτός ενεργός. Μου είπε «πολύ θα ήθελα να παίζω με τέσσερις άσους, αλλά δεν τους κρατάω άρα πρέπει να μπλοφάρω και να συνεχίσω να παίζω».

Κυριάκος Δημητρίου