Clinical Sciences

Το όνομά μου είναι Χριστοδώρα, είμαι 42 ετών και κατάγομαι από τη Λεμεσό.

Ήμουν 17 ετών όταν η μυασθένεια gravis μου έκλεψε το δικαίωμα να ζω χωρίς να πληρώνω καθημερινά το τίμημα. Δεν θα εστιάσω στο δικό μου ταξίδι διάγνωσης που κράτησε 25 ολόκληρα χρόνια, ούτε στα δικά μου συμπτώματα, αφού κάθε ασθενής είναι διαφορετικός. Προτιμώ αυτές τις λίγες λέξεις που έχω στη διάθεσή μου να τις αφιερώσω στο πώς αισθάνονται οι άνθρωποι με σοβαρά αυτοάνοσα και χρόνιες παθήσεις.

Η χρόνια ασθένεια μπορεί να είναι αόρατη πολλές φορές σε όλους τους άλλους αλλά για εμάς είναι ένας διαρκής «πόλεμος» με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένας καθημερινός «πόλεμος» που συνήθως είμαστε οι ηττημένοι. 

Και οι άνθρωποι, ακόμη και οι πιο δικοί σου αδυνατούν να αντιληφθούν πώς νιώθεις γιατί είναι μια συνθήκη που δεν έχουν βιώσει ποτέ.  

Και μέσα στις ασήκωτες τύψεις που κουβαλάς που δεν μπορείς να είσαι λειτουργικός απέναντι στην οικογένειά σου και στον ίδιο σου τον εαυτό, τον συνεχή φόβο για ένα αβέβαιο μέλλον και τον συνεχή θρήνο για όλα όσα δεν μπορείς να ζήσεις πια, αγωνίζεσαι να σταθείς με δύναμη και ελπίδα. 

Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο ευλογημένοι είμαστε που μπορούμε να κινούμαστε ελεύθεροι, να δουλεύουμε, να κουραζόμαστε, να αναπνέουμε χωρίς οδύνη και πάλη. Η πραγματικότητα του να’ σαι ζωντανός αλλά να μην μπορείς να ζήσεις είναι μια άλλη μορφή πένθους. 

Γιατί οι πιο δύσκολες απώλειες είναι αόρατες. Δεν χάνεις απλά την υγεία σου, χάνεις τα όνειρά σου, την ελευθερία σου, την ξεγνοιασιά σου.

Όμως πάντα υπάρχει χώρος για δημιουργία, για φως, για ομορφιά. Κι αν δεν έχουν την ίδια μορφή που είχαν πριν, μπορούμε να τα πλάσουμε καινούργια. Μπορεί η ζωή όπως την έχουμε γνωρίσει να μην μπορεί να υπάρξει πια, μπορούμε όμως να χτίσουμε μια άλλη σύμφωνα  με τα νέα μας δεδομένα και τις δυνατότητές μας.

Απλά όταν νιώθεις τσακισμένος, απογοητευμένος, φοβισμένος, μόνος, απελπισμένος και θλιμμένος πρέπει να θυμάσαι πως είσαι ένας πολεμιστής και να ξαναορθώνεσαι… Για αυτά που αγαπάς, για αυτά που σ’ αγαπούν!