Clinical Sciences

Tο όνομα μου είναι Άννα, 38 ετών από Λευκωσία. Είμαι ασθενής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής περισσότερο από μία δεκαετία και έχω διαγνωστεί με Πολλαπλή Σκλήρυνση το 2008, όντας φοιτήτρια στην Αθήνα. 

Τα πρώτα συμπτώματα ήταν μικρά επεισόδια μουδιάσματος, πέρασα και διπλωπία στα 21 μου χρόνια, όπως και τις πρώτες μου εξετάσεις. Γενικά, αισθανόμουν καλά είχα τους φίλους μου, την οικογένειά μου και το περιβάλλον της λατρεμένης μου Αθήνας. Το ᾽09 έλαβα το πρώτο μου πτυχίο σε παραϊατρικό επάγγελμα, στο οποίο και δούλεψα για 13 χρόνια στη Κύπρο. Παράλληλα έλαβα πτυχίο Ψυχολογίας. Ενδιαφέροντα εκτός από γυμναστική, η ποίηση και η ζωγραφική. 

Επέστρεψα στη Λευκωσία το 2010 με αγωγή την Ιντερφερόνη. Μου ήταν τόσο αντιφατικό να είμαι μια χαρά και να κάνω ραντεβού σε νευρολόγο, να έχω αριθμό μητρώου στο Ινστιτούτο και να εξετάζομαι κλινικά με αιματολογικές εξετάσεις και μαγνητικό τομογράφο. Ήμουν σε άρνηση, μη αποδοχή. Συνεργάστηκα με τον νευρολόγο μου όμως γιατί προτεραιότητα είναι η υγεία. 

Πέρασα 10 έτη με την Ιντερφερόνη, σε αυτό το χρονικό διάστημα είχα περάσει οπτικές νευρίτιδες και μικροενοχλήσεις που πέρασαν με τον χρόνο, ώσπου και βίωσα ένα μεγάλο και χρονοβόρο επεισόδιο όπου δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου κατ᾽ επέκταση ούτε να αυτοεξυπηρετηθώ μπορούσα. Μου πήρε τέσσερις μήνες για να μπορέσω σιγά σιγά να επανέλθω. Αυτός ήταν ο λόγος που ξεκίνησα καινούργια αγωγή. Τέλος, τα σημάδια στο σώμα μου και οι καθόλου ευχάριστες υποδόριες ενέσεις και οι παρενέργειες τους.

Από το 2019 μέχρι το 2024 πορευτήκαμε μαζί με το καθημερινό και ανώδυνο χαπάκι. Το καλοκαίρι του ᾽24 είχα μούδιασμα στο δεξιό κάτω άκρο που πέρασε με Ε/Φ κορτιζόνη. Παράμεινε όμως η ανάγκη για αλλαγή αγωγής, από τη στιγμή που το χαπάκι δεν στάθηκε στο ύψος της νόσου και αποδείχθηκε λειψό για τις προσωπικές ανάγκες της δικής μου νόσου, της υποτροπιάζουσας Π.Σ.

Το διέκοψα, περίμενα συγκεκριμένο διάστημα για να «καθαρίσει» ο οργανισμός μου. Στο διάστημα αυτό πρόλαβα να κάνω ένα ταξίδι στα βαθιά μου σκοτάδια και δεν μπορούσα να ξεφύγω. Κάθισα σε αναπηρικό τροχοκάθισμα αφού δεν μπορούσα να περπατήσω. Ούτε να μιλήσω δεν μπορούσα. Απολάμβανα το μπάνιο με την αποκλειστική φροντίδα άλλων. Το δεξί μου χέρι λειτουργούσε κάπως, αλλά όχι στο γράψιμο, όχι στο ντύσιμο. Νοσηλεύτηκα πάνω από δύο φορές, προσπάθησα πολύ. Ταλαιπώρησα ψυχολογικά τουλάχιστον, τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής μου. 

Περπάτησα. Επανέρχομαι σιγά σιγά. Επέστρεψα στα αμφιθέατρα του μεταπτυχιακού μου, της συμβουλευτικής ψυχολογίας. Μάχομαι ακόμα και για όσο χρειαστεί, από αρχές Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα. 

Ευτυχώς, στη μάχη μου αυτή είχα επαγγελματίες συμμάχους από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής. Η βοήθεια αυτή είναι ζωτικής σημασίας και είχα ένα στρατόπεδο με τους καλύτερους, τους νευρολόγους μου, το άψογο νοσηλευτικό προσωπικό και τους φυσιοθεραπευτές.

Κεντρικό ρόλο ανέκαθεν έπαιζε η οικογένειά μου και σε αυτή την υποτροπή τον βασικότερο είχε η σχέση μου, που αποτελούσε τον σημαντικότερο άτυπο φροντιστή. 

Η σκέψη να μην αφήσω τα όνειρά μου και να παλέψω για τους προσεχείς στόχους μου με οδηγούσε σε μονόδρομο. Αυτός ο δρόμος είναι ανηφορικός, ευτυχώς, τα πόδια μου τα «έφτιαξε» η ψυχή μου να ανεβαίνουν. Θα προχωρήσω. Θέλω να τελειώσω ό,τι άρχισα κι άλλα τόσα. Ύστερα, οφείλω να βοηθήσω κι άλλους συνανθρώπους μου, αυτό θα ήταν χαρά μου.

Οι πεποιθήσεις μου πια για την Π.Σ. άλλαξαν, βλέπω εκτός από το κόστος, τα οφέλη και την ευγνωμοσύνη που μπορώ να διατηρώ για την υγεία μου μέσα από μία χρόνια ασθένεια. Να διεκδικώ χωρίς συμβιβασμό την ποιότητα στη ζωή μου (με την μεσολάβηση, αν χρειάζεται, της Κοινωνικής Λειτουργού). Υπάρχει πια η συνειδητή αποδοχή και οι όμορφες σχέσεις με υπέροχους ανθρώπους της στελέχωσης ή και με άλλους ασθενείς του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής, και με χαμόγελο και υπομονή όλα βρίσκουν τη θέση τους.

Άννα Βανέζη